PIEŚŃ II
Chrystus Pan jest mój żywot, On nagradza hojnie,
Temu ja się oddawam, umieram spokojnie.
Spokojnie odtąd idę do Chrystusa mego,
Spodziewam się dostąpić zbawienia wiecznego.
Skończyły się już krzyże i różne strapienia,
Które miłe mi były, dla Jego imienia.
Gdy się łamały siły, ustawała mowa,
Ta myśl ma jedna była, te serdeczne słowa:
„Oddaję grzeszną duszę w pokucie przystojnie,
Jezus, Maryja, Józef, ratujcie mię zbrojnie.
Niechaj zasnę szczęśliwie, odpuść Boże winy,
W którego rządach były, mej śmierci terminy.
Niechaj się z Tobą złączę, Boże w Majestacie,
W radości z Tobą żyję, wiecznie patrzę na Cię.
Oto już ciało niosą do grobu ciemnego,
A dusza musi stanąć przed Boga sędziego.
Musi oddać rachunek z życia doczesnego,
Co uczyniła w swem ciele złego lub dobrego.
O! Boże Ojcze dobry, sędzio sprawiedliwy,
Racz że być mojej duszy nędznej miłościwy.
Do was jeszcze przemawiam sąsiedzi i krewni,
Że tąż drogą pójdziecie, bądźcie tego pewni.
Co widzicie dziś smutni u mnie żałosnego,
Toż samo będzie w czasie pogrzebu waszego.
Płaczcie za grzechy swoje, póki tu żyjecie,
Bo potem późno płakać, gdy oczy zawrzecie.
W jakim was tedy stanie, śmierć znajdzie straszliwa,
Taka was wieczność czeka, zła albo szczęśliwa.
Lubo się z tobą żegnam mężu (żono) życia mego,
Bóg jest twoja opieka, przestań smutku twego.
I wy też dziatki moje skończcie narzekanie,
Bóg sierot jest obrońcą, miejcie w Nim ufanie.
Bóg nas niegdyś połączy w niebiesiech społecznie,
Służcie Mu wiernie, służcie, nagrodzi wam wiecznie.
Amen, racz to dać Chryste królujący w niebie,
Kończę życia pielgrzymkę, przyjmij mnie do Siebie”.
